Panthera tigris altaica - Siberiese tier


SIBERIESE TIGER

WETENSKAPLIKE KLASSIFIKASIE

Koninkryk

:

Animalia

Filum

:

Chordata

Subfilum

:

Vertebrata

Klas

:

Mammalia

Orde

:

Karnivora

Onderorde

:

Feliformia

Gesin

:

Felidae

Onderfamilie

:

Pantherinae

Vriendelik

:

Panthera

Spesie

:

Panthera tigris

Subspesies

:

Panthera tigris altaica

Algemene naam

: Siberiese tier

ALGEMENE DATA

  • Liggamslengte: van 2,20 m (60 cm stert ingesluit) tot 3,75 m (stert 95 cm ingesluit)
  • Hoogte by die skof(1): 1,0 - 1,5 m
  • Gewig: manlik: 180 - 300 kg; vroulik: 100 - 165 kg
  • Lewensduur: 15 jaar in die natuur; 26 jaar in gevangenskap
  • Seksuele volwassenheid: vroulik 3-4 jaar; manlik 4-5 jaar

HABITAT EN AARDRYKSKUNDIGE DISTRIBUSIE

Op 'n tydstip is die Siberiese tier in die hele gebied van Siberië aangetref, selfs in die onbereikbaarste gebiede. Vandag het dit egter verder suidwaarts getrek, in die gebiede van die suidooste van Siberië, in die noorde van Mantsjoerye en in Noord-Korea, en in die uitgestrekte loofwoude in redelik beperkte gebiede gewoon weens die benutting van natuurlike hulpbronne deur die mens.

KARAKTER, GEDRAG EN SOSIALE LEWE

Die Siberiese tier is oor die algemeen 'n eensame dier en dit is waarskynlik te wyte aan die feit dat hy uitgestrekte gebiede (tussen 500 en 4000 km2) nodig het om te jag en dat die gebiede van twee volwasse mans nooit oorvleuel nie. Slegs met wyfies kan daar gedeel word.

Die Siberiese tier merk sy gebied met urine en ontlasting en skrape aan boomstamme om ander tiere weg te hou.
As 'n volwasse man die gebied van 'n ander volwasse man binnekom, sal daar sekerlik 'n stryd wees, veral as daar 'n vrou in hitte is of as voedsel skaars is.

Die langste saambestaan ​​is slegs die een wat tussen die moeder en haar kleintjies wat selfs drie jaar saamwoon, plaasvind totdat die kleintjies hul eie gang gaan.

FISIESE KARAKTEREIENSKAPPE

Die Siberiese tier is 'n magtige dier en is die grootste kat wat bestaan. Hy het 'n baie kragtige liggaam en bespiering en ondanks sy aansienlike gewig is hy uiters rats. Dit het 'n dik laag onderhuidse vet wat dit in staat stel om die Siberiese koue te oorleef.

Hy het 'n baie skerp gesig (ongeveer ses keer dié van mense), sowel dag as nag. Die skedel is baie breed en bied uitstekende verankering aan die kragtige kaakspiere. Dit het slagtande tot 13 cm lank wat gebruik word om die prooi te blokkeer en dood te maak terwyl die voormolare en kiestande gebruik word om die kos te maal. 'N Eienaardigheid is die tong toegerus met talle dorings wat deur die Siberiese tier gebruik word om die prooi te vel en die vleis uit die bene te verwyder, asook om skoon te maak en te drink.

Die bene is toegerus met vyf lang geboë en intrekbare kloue, ook toegerus met sagte kussings wat die Siberiese tier in staat stel om sy prooi stil te benader.

KOMMUNIKASIE

Daar is verskillende maniere waarop Siberiese tiere met mekaar kommunikeer: reuk, visuele aanwysings, geluide.

Die klanke kan anders wees: hulle kan brul, knor, sis, grom, kreun. Elke klank het sy eie betekenis en weerspieël wat die tier wil doen of sy bui. Brul is gewoonlik 'n oorheersende boodskap wat ander diere vertel hoe hard die brullende individu is en hul sosiale stand.

Om sy gebied af te baken, krap die Siberiese tier die bas van bome of ander oppervlaktes en bespuit dan urine gemeng met 'n geurige vloeistof wat dien om die ander tiere 'n hele reeks inligting aan te dui, soos geslag, sosiale status, grootte en die geval van 'n vrou, as dit beskikbaar is vir paring.

EETGEWOONTES

Die voorkeurdieet is varke, takbokke, bere, klein voëltjies en selfs visse wat die Siberiese tier jag, hoofsaaklik op sig en gehoor, aangesien die reuksintuig nie besonder ontwikkel is nie. In werklikheid vind die Siberiese tier sy prooi uit die spore wat hy volg soos 'n regte hond deur soveel as moontlik teen die wind te nader om sy reuk nie te laat hoor nie en as dit ongeveer 15 m verder is, spring hy op die slagoffer en maak dit dood.

Dit verkies om snags te jag as die gunsteling prooi (hoefdiere) die meeste aktief is.

As die prooi klein is, word dit doodgemaak deur 'n byt in die nek, wat die rugmurg sny; as dit 'n groot prooi is, gryp die Siberiese tier dit aan die nek en versmoor dit deur die lugpyp te pers.

Sodra dit doodgemaak word, word dit eenkant toe gesleep en dan geëet. As die prooi groot is en nie gelyktydig geëet word nie, verberg die tier dit met gras en aarde, om te verhoed dat ander diere dit eet, om later daarop te voed.

Die Siberiese tier kan tot 50 kg vleis in een maaltyd eet.

REPRODUKSIE EN GROEI VAN KINDERS

Paring tussen hierdie diere kan op enige tyd van die jaar plaasvind, selfs al vind dit verkieslik gedurende die winterperiode plaas.

Sodra die wyfie, die Siberiese tierwyfie, aan die mannetjie met die urine dui en met die kras op die boomstamme sy bereidwilligheid om te paar, leef die twee 2-3 dae saam voordat dit gepaar word, en sodra dit gebeur, verlaat die mannetjie sal die enigste wees wat na die nageslag omsien.

Swangerskap duur ongeveer 4 maande en 2 tot 3 hondjies word gebore.

Speen vind plaas wanneer die kuikens 6 maande oud geword het, selfs al begin die moeder reeds vanaf die ouderdom van 2-3 maande klein prooi vir die kleintjies bring.

Die jongmense as hulle ses maande oud is, begin hul ma volg om haar te leer en by hulle te bly tot die ouderdom van ongeveer twee of drie jaar.

PREDASIE

Die Siberiese tier het geen natuurlike vyande nie, behalwe die mens. Klein mannetjies kan deur volwasse mans doodgemaak word.

STAAT VAN DIE BEVOLKING

Die Siberiese tier word op die IUNC Rooilys geklassifiseer as 'n dier met 'n baie groot risiko van uitwissing GEVAAR (EN) met minder as 400 voorbeelde wêreldwyd.

Die grootste bedreiging vandag vir die Siberiese tier is die man wat sy natuurlike habitat vernietig en hom in toenemend marginale en voedselarm gebiede verplaas.

SOSIALE, EKONOMIESE EN EKOSISTIESE BELANG

Die Siberiese tier is baie belangrik in die ekosisteem om die populasie van groot herbivore te beheer.

Dit is 'n dier wat 'n groot bron is vir dieretuine en natuurgebiede wat deur die mens beheer word, as 'n belangrike ekonomiese hulpbron (ekotoerisme).

Alhoewel daar nou nog min eksemplare oor is, is stropery ongelukkig steeds wydverspreid, aangesien die pels baie waardevol is om tapyte te maak.

NUUSKIERIGHEID'

As al die hondjies binne vyf maande na die bevalling sou sterf, kan die moeder nog 'n werpsel baar.

Tradisionele Chinese medisyne gebruik al jare dele van die tier om medisyne voor te berei om byvoorbeeld so sterk en kwaai soos hierdie dier te word.

KLANKE UITGESTEL

Gaan na die artikel om die uitroep van hierdie dier te hoor: Die geluide wat deur die tier gemaak word

Let wel

(1) Skof: gebied van die viervoetiges tussen die boonste rand van die nek en die rug en bokant die skouers, in die praktyk die hoogste area van die dier se liggaam.


Geografiese omvang

Die reeks tiere het eens oor Asië gestrek vanaf Oos-Turkye en die Kaspiese See suid van die Tibetaanse plato ooswaarts tot Mantsjoerië en die See van Okhotsk. Tiere is ook gevind in Noord-Iran, Afghanistan, die Indus-vallei van Pakistan, Laos, Thailand, Viëtnam, Kambodja, Maleisië en die eilande Java en Bali. Tiere is nou in die meeste van hierdie gebiede of amper uitgesterf. Bevolkings bly relatief stabiel in die noordooste van China, Korea, Rusland en dele van Indië en die Himalaja-streek. (Mazak, 1981 Sunquist en Sunquist, 2002 Thapar, 2005)

Daar is agt erkende subspesies van Panthera tigris. Siberiese tiere, P. t. altaica, word tans slegs in 'n klein deel van Rusland aangetref, insluitend die Amurussuri-streek Primorye en Khabarovsk. Bengaalse tiere, P. t. tigris, word in Indië, Bangladesj, Nepal, Bhoetan en China aangetref. Indochinese tiere, P. t. corbetti, word in Kambodja, China, Laos, Maleisië, Myanmar, Thailand en Viëtnam aangetref. Suid-Chinese tiere, P. t. amoyensis, word in drie geïsoleerde gebiede in suid-sentrale China aangetref. Sumatraanse tiere, P. t. sumatrae, word slegs op die Indonesiese eiland Sumatra aangetref. Daar word vermoed dat Bali-tiere (P. t. Balica), Javan-tiere (P. t. Tuboica) en Kaspiese tiere (P. t. Virgata) uitgesterf het. Daardie subspesies het op die eilande Bali (P. t. Balica), Java (P. t. Tuboica) en in Turkye, die Transkaukasus-streek, Iran en Sentraal-Asië (P. t. Virgata) voorgekom. (Mazak, 1981 Sunquist en Sunquist, 2002 Thapar, 2005)

  • Biogeografiese streke
  • palearkties
    • inheems
  • oosterse
    • inheems

Habitat

Tiere leef in 'n wye verskeidenheid habitatte, wat voorgestel word deur hul verspreiding oor 'n wye verskeidenheid ekologiese toestande. Dit is bekend dat hulle voorkom in tropiese laagland immergroen bos, moessonale bos, droë doringbos, struik- en berkbosse, hoë graswoude en mangrove-moerasse. Tiere kan 'n wye verskeidenheid klimaatsvariasie hanteer, van warm vogtige gebiede tot gebiede met uiterste sneeuval, waar die temperatuur so laag as –40 grade Celsius kan wees. Tiere is op 3 960 meter hoog gevind. Oor die algemeen benodig tiere slegs 'n mate van vegetatiewe bedekking, 'n bron van water en voldoende prooi. (Mazak, 1981 Sunquist en Sunquist, 2002 Ullasa, 2001)

  • Habitatstreke
  • gematig
  • tropies
  • aardse
  • Aardse biome
  • toendra
  • taiga
  • savanne of grasveld
  • bos
  • reënwoud
  • skropbos
  • berge
  • Vleilande
  • moeras

Fisiese beskrywing

Tiere het 'n rooi-oranje jas met vertikale swart strepe langs die flanke en skouers wat in grootte, lengte en spasiëring wissel. Sommige subspesies het 'n ligter pels en sommige is byna heeltemal wit met swart of donkerbruin strepe langs die flanke en skouers. Die onderkant van die ledemate en maag, bors, keel en bek is wit of lig. Wit word bo die oë aangetref en strek tot by die wange. 'N Wit kol is aan die agterkant van elke oor. Die donker lyne rondom die oë is meestal simmetries, maar die merke aan elke kant van die gesig is dikwels asimmetries. Die stert is rooi-oranje en omring met verskillende donker bande. (Mazak, 1981 Sunquist en Sunquist, 2002 Thapar, 2005 Ullasa, 2001)

Liggaamsgrootte en morfologie wissel aansienlik onder die subspesie van tiere. Siberiese tiere, ook bekend as Amur-tiere (P. t. Altaica), is die grootste. Manlike Siberiese tiere kan tot 3,7 meter groei en weeg meer as 423 kg wyfies is tot 2,4 meter lank en 168 kg. Manlike Indochinese tiere (P. t. Corbetti), hoewel hulle kleiner is as Siberiese tiere met 'n liggaamsgrootte van 2,85 meter lank en 195 kg, het die langste skedel van alle tier-subspesies en meet 319 tot 365 mm. Sumatraanse tiere (P. t. Sumatrae) is die kleinste lewende ondersoort. Manlike Sumatraanse tiere meet 2,34 meter en weeg 136 kg wyfies meet 1,98 meter en weeg 91 kg. (Mazak, 1981 Sunquist en Sunquist, 2002 Thapar, 2005 Ullasa, 2001)

Tiere is kragtige diere, waarvan een bekend is dat hulle 'n bul van 700 kg gesleep het. Tiere het kort, dik nekke, breë skouers en massiewe voorpote, ideaal om met prooi te worstel terwyl hulle met lang intrekbare kloue en breë voorpote vashou. Die tong van 'n tier is bedek met harde papille om vleis van die prooi te skraap. (Sunquist en Sunquist, 2002 Thapar, 2005 Ullasa, 2001)

Alle tiere het 'n tandheelkundige formule van 3/3, 1/1, 3/2, 1/1. Bengaalse tiere (P. t. Tigris) het die langste hoektande van enige lewende groot kat van 7,5 tot 10 cm lank. Die skedel van 'n tier is robuust, kort en breed met wye sigomatiese boë. Die neusbene is hoog en steek net verder uit as die kaak waar die honde pas. Tiere het 'n goed ontwikkelde sagittale helmteken en koronoïede prosesse, wat spieraanhegting bied vir hul sterk byt. (Sunquist en Sunquist, 2002 Thapar, 2005 Ullasa, 2001)

  • Ander fisiese kenmerke
  • endotermies
  • homoiotermies
  • bilaterale simmetrie
  • Seksuele dimorfisme
  • mannetjie groter
  • Massa-reeks 91 tot 423 kg 200,44 tot 911,72 lb
  • Bereiklengte 1,98 tot 3,7 m 6,50 tot 12,14 voet
  • Gemiddelde basale metaboliese tempo 133.859 W Ouderdom

Voortplanting

Tiere is alleen en assosieer nie met maats nie, behalwe vir paring. Plaaslike mans mag meeding om toegang tot wyfies in estrus. (Sunquist en Sunquist, 2002)

Vroulike tiere kom elke 3 tot 9 weke in estrus en is ontvanklik vir 3 tot 6 dae. Hulle het 'n draagtyd van ongeveer 103 dae (van 96 tot 111 dae), waarna hulle geboorte gee aan 1 tot 7 welpies. Gemiddelde rommelgroottes is 2 tot 3 jong. By Siberiese tiere is die gemiddelde rommelgrootte 2,65 (n = 123), soortgelyke gemiddeldes is in ander tierspesies aangetref. Pasgebore welpies is blind en hulpeloos en weeg van 780 tot 1600 g. Die oë gaan eers 6 tot 14 dae na geboorte oop en die ore 9 tot 11 dae na geboorte. Die moeder spandeer die meeste van haar tyd aan die versorging van jongmense tydens hierdie kwesbare stadium. Speen vind plaas op 90 tot 100 dae oud. Welpies volg hul ma ongeveer 2 maande oud en begin op daardie stadium 'n bietjie vaste kos in te neem. Van 5 tot 6 maande oud begin die welpies aan jagekspedisies deelneem. Welpies bly by hul ma tot hulle 18 maande tot 3 jaar oud is. Jong tiere bereik nie seksuele volwassenheid tot ongeveer 3 tot 4 jaar vir vroue en 4 tot 5 jaar vir mans nie. (Sunquist en Sunquist, 2002 Ullasa, 2001)

  • Belangrikste voortplantingsfunksies
  • iteropaar
  • die hele jaar teling
  • gonochories / gonochoristies / tweeslagtig (geslagte skei)
  • seksueel
  • geïnduseerde ovulasie
  • lewendig
  • Teelinterval Wyfie-tiere bring elke 3 tot 4 jaar geboorte, afhangend van die afhanklikheidsduur van vorige welpies.
  • Broeiseisoen Tiere kan op enige tyd van die jaar broei, maar broei kom meestal voor van November tot April.
  • Reeks aantal nageslag 1 tot 7
  • Gemiddelde aantal nageslag 2,65
  • Gemiddelde aantal nageslag 2.5 Ouderdom
  • Bereik van dragtigheidsperiode 96 tot 111 dae
  • Gemiddelde draagtydperk 103 dae
  • Gemiddelde speenouderdom 90 tot 100 dae
  • Gemiddelde tyd tot onafhanklikheid 18 maande
  • Gemiddelde ouderdom op seksuele of voortplantingsrypheid (vroulik) 3 tot 4 jaar
  • Gemiddelde ouderdom op seksuele of voortplantingsrypheid (vroulik)
    Geslag: vroulik 1268 dae Ouderdom
  • Gemiddelde ouderdom op seksuele of voortplantingsrypheid (manlik) 4 tot 5 jaar
  • Gemiddelde ouderdom op seksuele of voortplantingsrypheid (manlik)
    Geslag: manlik 1415 dae Ouderdom

Soos ander soogdiere, sorg en verpleeg wyfies hul afhanklike kleintjies. Speen vind plaas op 3 tot 6 maande, maar welpies is afhanklik van hul moeder totdat hulle self vaardige jagters word, wanneer hulle 18 maande tot 3 jaar oud word. Jong tiere moet leer om prooi van hul moeder te bekruip, aan te val en dood te maak. 'N Moeder wat vir welpies sorg, moet haar koers met 50% verhoog om genoeg voeding te kry om haarself en haar nageslag te bevredig. Manlike tiere bied nie ouersorg nie. (Mazak, 1981 Sunquist en Sunquist, 2002)

  • Ouerbelegging
  • altrikaal
  • voorbemesting
    • voorsiening
    • beskerm
      • vroulik
  • vooruitbroei / geboorte
    • voorsiening
      • vroulik
    • beskerm
      • vroulik
  • voorspeen / vlieg
    • voorsiening
      • vroulik
    • beskerm
      • vroulik
  • voor-onafhanklikheid
    • voorsiening
      • vroulik
    • beskerm
      • vroulik
  • verlengde periode van jeugleer

Lewensduur / Langlewendheid

Tiere leef gewoonlik 8 tot 10 jaar in die natuur, alhoewel hulle tot 20 jaar oud kan word. In gevangenskap is daar bekend dat tiere tot 26 jaar oud word, hoewel 'n tipiese lewensduur in gevangenskap 16 tot 18 jaar is. Daar word beraam dat die meeste volwasse tiere doodgaan as gevolg van menslike vervolging en jag, hoewel hul groot prooi hulle soms dodelik kan wond. Jong tiere staar talle gevare in die gesig as hulle van hul moeder se tuisveld versprei, insluitend om deur manlike tiere aangeval en geëet te word. Sommige navorsers skat 'n oorlewingsyfer van 50% vir jong tiere. (Mazak, 1981 Sunquist en Sunquist, 2002)

  • Reikwydte
    Status: gevangenskap 26 (hoë) jaar
  • Tipiese lewensduur
    Status: wild 8 tot 10 jaar
  • Gemiddelde lewensduur
    Status: wild 8 tot 10 jaar
  • Tipiese lewensduur
    Status: gevangenskap 16 tot 18 jaar

Gedrag

Tiere is alleen, die enigste langtermynverhouding is tussen 'n moeder en haar nageslag. Tiere is snags die meeste aktief wanneer hul wilde hoefdiere-prooi die aktiefste is, alhoewel hulle op enige tyd van die dag aktief kan wees. Tiere jag eerder in digte plantegroei en langs roetes waar hulle rustig kan beweeg. In sneeu kies tiere roetes op bevrore rivierbeddings, paaie wat deur hoefdiere gemaak word, of enige ander plek met 'n verminderde sneeudiepte. Tiere het 'n geweldige sprongvermoë en kan van 8 tot 10 meter spring. Spronge van die helfte van die afstand is meer tipies. Tiere is uitstekende swemmers en water dien gewoonlik nie as 'n hindernis vir hul beweging nie. Tiere kan maklik riviere van so 6-8 km oorsteek en is bekend dat hulle 'n breedte van 29 km in die water oorsteek. Tiere is ook uitstekende klimmers met hul intrekbare kloue en kragtige bene. (Mazak, 1981 Sunquist en Sunquist, 2002)

  • Belangrike gedrag
  • skuilplek
  • dageliks
  • nagtelike
  • kreupel
  • beweeglike
  • nomadiese
  • sittende
  • eensaam
  • territoriaal
  • Reikwydte grootte 64 tot 9252 km ^ 2

Tuisreeks

Die grootte van die tuisreeks wissel na gelang van die digtheid van die prooi. Indiese tierwyfies (P. t. Tigris) het die grootte van die huis tussen 200 en 1000 vierkante kilometer (64 tot 9252 km2). In hul tuisgebied onderhou tiere verskeie kuile, dikwels in digte plantegroei of in 'n grot, holte onder 'n omgevalle boom of in 'n hol boom. Tiere verdedig dikwels eksklusiewe tuisreekse, maar dit is ook bekend dat hulle tuisreekse vreedsaam deel of permanent ronddwaal, sonder enige tuisreeks. Tiere mag in een nag soveel as 16 tot 32 kilometer aflê. (Mazak, 1981 Sunquist en Sunquist, 2002)

Kommunikasie en persepsie

Kommunikasie tussen tiere word gehandhaaf deur geurmerke, visuele seine en vokalisering. Reukmerke word neergesit in die vorm van 'n reukagtige muskusvloeistof wat met urine gemeng word en op voorwerpe soos gras, bome of rotse gespuit word. 'N Gesigsuitdrukking genaamd' flehmen 'word dikwels geassosieer met reukopsporing. Tydens flehmen hang die tong oor die snytande, die neus is gekreukel en die boonste hoektande word ontbloot. Flehmen word algemeen gesien by mans wat pas urine gesnuif het, geurmerke, 'n estriese tijger of 'n welpie van hul eie spesie het. (Schaller, 1967 Sunquist en Sunquist, 2002 Thapar, 2005 Ullasa, 2001)

Visuele seine wat deur tiere gemaak word, sluit in kolle wat gespuit is, skrape wat deur die grond gehark word en kloumerke wat op bome of ander voorwerpe gelaat word. Schaller (1967) beskryf 'n "verdedigingsbedreiging" gesigsuitdrukking waargeneem wanneer 'n tier aanval. Dit het behels dat die uithoeke van die oop mond teruggetrek is, die hoektande ontbloot is, die ore vetgemaak en die pupille van die oë vergroot is. Die kolle aan die agterkant van hul ore en hul patroon van strepe kan ook in intraspesifieke kommunikasie gebruik word. (Mazak, 1981 Schaller, 1967 Sunquist en Sunquist, 2002 Thapar, 2005 Ullasa, 2001)

Tiere kan ook vokaal kommunikeer met brul, grom, grom, geknor, gekerm, mis en sis. Elke klank het sy eie doel en blyk dat dit die tier se bedoeling of bui weerspieël. Die gedreun van 'n tier is byvoorbeeld gewoonlik 'n sein van oorheersing; dit vertel ander individue hoe groot dit is en die ligging daarvan. 'N Kreun kommunikeer voorlegging. Die vermoë van tiere om te brul, is die gevolg van 'n buigsame hyoïedapparaat en vokale vou met 'n dik fibro-elastiese kussing wat die klank oor lang afstande laat beweeg. (Schaller, 1967 Sunquist en Sunquist, 2002 Thapar, 2005 Ullasa, 2001)

  • Kommunikasiekanale
  • visueel
  • tasbaar
  • akoesties
  • chemiese
  • Ander kommunikasiemodusse
  • kore
  • feromone
  • reukmerke
  • Persepsie kanale
  • visueel
  • tasbaar
  • akoesties
  • chemiese

Voedselgewoontes

Tiere verkies om snags te jag as hul hoefdiere-prooi die aktiefste is. In 'n studie wat Schaller (1967) in Indië gedoen het, was tiere die meeste aktief voor 0800 en na 1600 uur. Daar word vermoed dat Tigers hul prooi opspoor deur meer gehoor en sig te gebruik as reukagtigheid (Schaller, 1967). Hulle gebruik 'n onderduimse benadering en benut elke rots, boom en bos as bedekking en jaag selde prooi ver. Tiere swyg, neem versigtige stappe en hou laag op die grond sodat hulle nie deur die prooi gesien of gehoor word nie. Hulle maak gewoonlik dood deur 'n lokval op 'n prooi te plaas, en gooi die prooi uit balans met hul massa as hulle daarop spring. Tiere is suksesvolle roofdiere, maar slegs 1 uit 10 tot 20 aanvalle lei tot 'n suksesvolle jag. (Mazak, 1981 Schaller, 1967 Sunquist en Sunquist, 2002)

Tiere gebruik een van die twee taktieke wanneer hulle naby genoeg is om dood te maak. Klein diere, wat minder as die helfte van die tier se liggaamsgewig weeg, word doodgemaak deur 'n byt aan die agterkant van die nek. Die hoektande word tussen die nekwerwels ingesteek, wat hulle uitmekaar dwing en die rugmurg breek. By groter diere word 'n byt aan die keel gebruik om die tragea van die dier te verpletter en te versmoor. Die keelbyt is die veiliger moordtaktiek omdat dit enige fisiese aanranding wat die tier mag kry, verminder terwyl hy sy prooi probeer doodmaak. Nadat die prooi bedek is, voed tiere eers op die boude met behulp van die karnaal om die karkas oop te skeur. Soos die tier vorder, maak dit die liggaamsholte oop en verwyder die maag. Nie al die prooi word geëet nie, sommige dele word verwerp. Prooi word gewoonlik tot bedekking gesleep en kan daar oor 'n paar dae gelaat word. (Schaller, 1967 Sunquist en Sunquist, 2002)

Die meerderheid van die tierdieet bestaan ​​uit verskillende groot hoefdiere spesies, insluitend sambar (Rusa unicolor), chital (Axis axis), varkhert (Axis porcinus), barasingha (Rucervus duvaucelii), blafhert (Muntiacus muntjak), eland (Cervus elaphus ), sikahert (Cervus nippon), Eurasiese eland (Alces alces), ree (Capreolus capreolus), muskushert (Moschus moschiferus), nilgai (Boselaphus tragocamelus), swartbok (Antilope cervicapra), gaur (Bos frontalis), banteng ( Bos javanicus), waterbuffel (Bubalus bubalis) en wilde varke (Sus). Daar word ook mak hoefdiere geneem, waaronder vee (Bos taurus), waterbuffel (Bubalus bubalis), perde (Equus caballus) en bokke (Capra hircus). In seldsame gevalle val tiere Maleisiese tapirs (Tapirus indicus), Indiese olifante (Elephas maximus) en jong Indiese renoster (Rhinoceros unicornis) aan. Tiere val en eet gereeld bruinbere (Ursus arctos), Asiatiese swartbere (Ursus thibetanus) en luiaardbere (Melursus ursinus). Kleiner diere word soms geneem as groter prooi nie beskikbaar is nie, dit sluit in groot voëls soos fisante (Phasianinae), luiperds (Panthera pardus), visse, krokodille (Crocodylus), skilpaaie, ystervarke (Hystrix), rotte en paddas. Baie tiere begin om mense te jag (Homo sapiens). Tiere eet tussen 18 en 40 kg vleis wanneer hulle suksesvol prooi neem, hulle eet gewoonlik nie elke dag nie. (Mazak, 1981 Schaller, 1967 Sunquist en Sunquist, 2002)

  • Primêre dieet
  • vleisetend
    • eet aardse gewerwelde diere
  • Dierevoedsel
  • voëls
  • soogdiere
  • reptiele
  • vis
  • Voergedrag
  • stoor of kaste kos

Roof

Tiere het geen natuurlike roofdiere nie, behalwe vir mense. Volwasse tiere is potensiële roofdiere van jonger welpies. (Schaller, 1967 Sunquist en Sunquist, 2002)

  • Anti-roofdier aanpassings
  • kripties
  • Bekende roofdiere
    • mense (Homo sapiens)

Ekosisteemrolle

Tiere help om populasies van hul groot herbivore prooi te reguleer, wat druk op plantgemeenskappe plaas. As gevolg van hul rol as top roofdiere, kan hulle as sleutelsteen spesies beskou word. (Sunquist en Sunquist, 2002)

Tierparasiete sluit in wurms van nematode, trematode en cestode: Paragonimus westermani, Toxocara-spesie, Uiteinarta-spesie, Physaloptera praeputhostoma, Dirofilaria-spesie, Gnathostoma spinigerum, Diphyllobothrium erinacei, Taenia bubesei en Taenia pisiformis. Bosluise wat van tiere bekend is, is Rhipicephalus annulatus, Dermacentor silvarum, Hyalomma truncatum, Hyalomma kumari, Hyalomma marginata en Rhipicelphalus turanicus.

  • Ekosisteem-impak
  • sleutelsteen spesies

Ekonomiese belang vir mense: positief

Lewende tiere is van ekonomiese belang in dieretuine waar dit aan die publiek vertoon word en in natuurgebiede waar hulle toerisme kan inbring. Tiere word onwettig doodgemaak weens hul pels om matte en muurbehangsels te maak. Daarbenewens gebruik tradisionele Chinese medisyne meer as 3000 jaar tieronderdele om siektes en beserings te behandel. Die humerus (beenbeen) is byvoorbeeld voorgeskryf vir die behandeling van rumatiek, alhoewel daar geen bewyse is dat dit die siekte beïnvloed nie. Sommige glo dat tierbene hulle sal help om so sterk en kwaai soos die tier te word. (Sunquist en Sunquist, 2002)

  • Positiewe impak
  • troeteldierhandel
  • kos
  • liggaamsdele is die bron van waardevolle materiaal
  • ekotoerisme
  • navorsing en opvoeding

Ekonomiese belang vir mense: negatief

Gewoonlik vermy tiere menslike kontak, maar selde kan tiere 'mensevreters' word. Volgens 'n mensetende tijgerin is meer as 430 mense dood, waaronder 234 in die loop van vier jaar. Daar word gedink dat mensetende tiers diegene is wat groot hoefdiere nie effektief kan prooi nie omdat hulle kreupel geword het, oud is of nie meer 'n geskikte inheemse habitat en prooi beskikbaar het nie. Omdat menslike bevolkings vinnig toeneem, verhoog die mededinging oor natuurlike hulpbronne die druk op tiere en hul habitat en verhoog dit die waarskynlikheid van negatiewe interaksies tussen mens en tier. (Mazak, 1981 Sunquist en Sunquist, 2002)

  • Negatiewe gevolge
  • mense beseer
    • byt of steek

Bewaringstatus

Siberiese (P. t. Altaica), Suid-China (P. t. Amoyensis) en Sumatraanse tiere (P. t. Sumatrae) word almal kritiek bedreig. Bengale (P. tigris tigris) en Indochinese tiere (P. tigris corbetti) word bedreig. Bali (P. t. Balica), Javan (P. t. Tuboica) en Kaspiese tiere (P. tigris virgata) is uitgesterf. Die spesifieke bedreigings vir tiere wissel van streek tot land, maar menslike vervolging, jag en verwoesting deur habitate wat deur mense veroorsaak word, is universele faktore om tierpopulasies te bedreig. (Mazak, 1981)

Ander kommentaar

Panthera tigris het 38 chromosome. Die kariotipe het 16 pare metasentriese en submetersentriese outosome en twee pare akrosentriese outosome. Die X-chromosoom is 'n mediumgrootte metacentriese en die Y-chromosome is 'n klein metacentricium.

Maltese tiere (soms ook na verwys as P. t. Melitensis, alhoewel hulle nie 'n ware subspesie is nie), is 'n verskeidenheid tiere wat die gevolg is van inteling. Maltese tiere het 'n wit pels met grys skakerings, en dit laat hulle op 'n afstand blou lyk. Sogenaamde 'wit tiere' resultaat as 'n welpie gebore word met twee resessiewe vorms van 'n geen, ook die resultaat van inteling. Wit tiere ly onder baie probleme, insluitend oogswakheid, swaaiende rug en gedraaide nekke. (Mazak, 1981 Sunquist en Sunquist, 2002 Ullasa, 2001)

Bydraers

Tanya Dewey (redakteur), Animal Diversity Web.

Kevin Dacres (skrywer), Michigan State University, Barbara Lundrigan (redakteur, instrukteur), Michigan State University.

Woordelys

woonagtig in die noordelike deel van die Ou Wêreld. Met ander woorde, Europa en Asië en Noord-Afrika.

gebruik klank om te kommunikeer

kleintjies word in 'n relatief onderontwikkelde toestand gebore, en is nie in staat om vir hulself of motorvoertuie self te sorg of te versorg vir 'n tydperk na geboorte / broei nie. By voëls, naak en hulpeloos na uitbroei.

met liggaamsimmetrie sodanig dat die dier in een vlak in twee spieëlbeeldhelftes verdeel kan word. Diere met bilaterale simmetrie het dorsale en ventrale sye, sowel as voor- en agterkant. Sinapomorfie van die Bilateria.

'n dier wat hoofsaaklik vleis eet

gebruik reuke of ander chemikalieë om te kommunikeer

om gesamentlik te vertoon, gewoonlik met klanke, op dieselfde tyd as twee of meer ander individue van dieselfde of verskillende spesies

met merke, kleur, vorms of ander kenmerke wat veroorsaak dat 'n dier in sy natuurlike omgewing gekamoefleer word, moeilik is om te sien of andersins op te spoor.

mense trek ekonomies voordeel deur toerisme te bevorder wat fokus op die waardering van natuurlike gebiede of diere. Ekotoerisme impliseer dat daar bestaande programme bestaan ​​wat voordeel trek uit die waardering van natuurlike gebiede of diere.

diere wat metabolies gegenereerde hitte gebruik om liggaamstemperatuur te reguleer, onafhanklik van die omgewingstemperatuur. Endotermie is 'n sinapomorfie van die Mammalia, alhoewel dit in 'n (nou uitgestorwe) sinapsiede voorouer ontstaan ​​het, onderskei die fossielverslag nie hierdie moontlikhede nie. Konvergent by voëls.

'N Stof wat voedingstowwe en energie aan 'n lewende ding voorsien.

bosbiome word deur bome oorheers, anders kan bosbiome baie wissel in hoeveelheid neerslag en seisoenaliteit.

ovulasie word gestimuleer deur kopulasie (kom nie spontaan voor nie)

nageslag word in meer as een groep (werpsels, kloue, ens.) en oor verskillende seisoene voortgebring (of ander tydperke wat gasvry is vir voortplanting). Iteropare diere moet per definisie oor meerdere seisoene (of periodieke veranderinge) oorleef.

'n spesie waarvan die aanwesigheid of afwesigheid populasies van ander spesies in daardie gebied sterk beïnvloed, sodat die uitsterwing van die klipspesies in 'n gebied die uiteindelike uitwissing van baie meer spesies in daardie gebied tot gevolg sal hê (Voorbeeld: see-otter).

moerasse is vleilandgebiede wat dikwels deur grasse en riete oorheers word.

die vermoë het om van een plek na 'n ander te beweeg.

Hierdie aardse bioom bevat topberge van hoë berge, hetsy sonder plantegroei of bedek deur lae, toendraagtige plantegroei.

die gebied waarin die dier van nature voorkom, die gebied waarin dit endemies is.

dwaal gewoonlik van plek tot plek, gewoonlik binne 'n goed gedefinieerde omvang.

gevind in die Oosterse streek van die wêreld. Met ander woorde, Indië en Suidoos-Asië.

die besigheid om diere te koop en te verkoop vir mense om as troeteldiere in hul huise aan te hou.

chemikalieë wat in die lug of water vrygestel word, wat deur ander diere van dieselfde spesie opgespoor word en daarop reageer

die soort poligamie waarin 'n wyfie met verskeie mannetjies paar, wat elkeen ook met verskillende wyfies pas.

reënwoude, beide gematig en tropies, word oorheers deur bome wat dikwels 'n geslote afdak vorm met min lig wat die grond bereik. Epifiete en klimplante is ook volop. Neerslag is gewoonlik nie beperkend nie, maar kan ietwat seisoenaal wees.

kommunikeer deur geure uit spesiale kliere te produseer en op 'n oppervlak te plaas, of ander dit kan ruik of proe

struikgewasse ontwikkel in gebiede wat droë seisoene ervaar.

voortplanting wat die kombinasie van die genetiese bydrae van twee individue, 'n man en 'n vrou, insluit

plaas 'n voedselitem op 'n spesiale plek om later te eet. Ook genoem "opgaar"

gebruik aanraking om te kommunikeer

Naald- of boreale woud, geleë in 'n band in die noorde van Noord-Amerika, Europa en Asië. Hierdie aardse bioom kom ook op hoë hoogtes voor. Lang, koue winters en kort, nat somers. Daar is min soorte bome teenwoordig. Dit is hoofsaaklik naaldbome wat in digte staanplekke groei met min ondergroei. Some deciduous trees also may be present.

that region of the Earth between 23.5 degrees North and 60 degrees North (between the Tropic of Cancer and the Arctic Circle) and between 23.5 degrees South and 60 degrees South (between the Tropic of Capricorn and the Antarctic Circle).

defends an area within the home range, occupied by a single animals or group of animals of the same species and held through overt defense, display, or advertisement

The term is used in the 1994 IUCN Red List of Threatened Animals to refer collectively to species categorized as Endangered (E), Vulnerable (V), Rare (R), Indeterminate (I), or Insufficiently Known (K) and in the 1996 IUCN Red List of Threatened Animals to refer collectively to species categorized as Critically Endangered (CR), Endangered (EN), or Vulnerable (VU).

the region of the earth that surrounds the equator, from 23.5 degrees north to 23.5 degrees south.

A terrestrial biome. Savannas are grasslands with scattered individual trees that do not form a closed canopy. Extensive savannas are found in parts of subtropical and tropical Africa and South America, and in Australia.

A grassland with scattered trees or scattered clumps of trees, a type of community intermediate between grassland and forest. See also Tropical savanna and grassland biome.

A terrestrial biome found in temperate latitudes (>23.5° N or S latitude). Vegetation is made up mostly of grasses, the height and species diversity of which depend largely on the amount of moisture available. Fire and grazing are important in the long-term maintenance of grasslands.

A terrestrial biome with low, shrubby or mat-like vegetation found at extremely high latitudes or elevations, near the limit of plant growth. Soils usually subject to permafrost. Plant diversity is typically low and the growing season is short.

uses sight to communicate

reproduction in which fertilization and development take place within the female body and the developing embryo derives nourishment from the female.

breeding takes place throughout the year

References

2007. "Evolution, Ecology and Status of Global Tigers" (On-line pdf). World Wide Fund for Nature Hong Kong. Accessed April 03, 2007 at http://www.wwf.org.hk/eng/pdf/references/factsheets/factsheetii.PDF.

Mazak, V. 1981. Mammalian Species. Panthera tigris , 152: 1-8.

Schaller, G. 1967. The deer and the tiger . Chicago: University of Chicago Press.

Sunquist, M., F. Sunquist. 2002. Wild Cats of the World . Chicago: University of Chicago Press.

Thapar, V. 2005. Wild Tigers of Ranthambhore . New Delhi, NY: Oxford University Press.

Ullasa, K. 2001. The Way of the Tiger . Stillwater, MN: Voyageur Press.

The Animal Diversity Web team is excited to announce ADW Pocket Guides!


Tigre-siberiano (Panthera tigris altaica) - Siberian tiger

Distribuição geográfica: Ásia

Habitat: Florestas tropicais, savanas e áreas rochosas

Hábitos alimentares: : Carnívoro

Reprodução: Gestação de 106 dias

Período de vida: Aproximadamente 20 anos

O maior membro da família dos felinos é reconhecido por apresentar uma pelagem de coloração alaranjada com listras negras, e a parte inferior variando do creme ao branco. Oito subespécies de tigres foram reconhecidas, mas três foram extintas desde 1950. As outras subespécies resistem, porém estão ameaçadas de extinção (algumas criticamente). Sua coloração, tamanho, pelagem e marcas variam de acordo com a subespécie.

São distribuídas geograficamente pela Ásia. O Tigre siberiano (Panthera tigris altaica) é o maior deles, podendo atingir até 306 kg para machos e 167 kg para fêmeas, e medir de cabeça e corpo até 280 cm, mais a cauda de até 110 cm.

São encontrados em florestas tropicais, savanas e áreas rochosas. Embora normalmente não escalem árvores, podem fazê-lo. São grandes nadadores e podem cruzar rios de 6 a 8 km. São principalmente noturnos, podendo excepcionalmente ter atividades durante o dia, em especial no inverno. Para caçar o tigre depende mais da audição do que o olfato, normalmente se aproximando da presa em silêncio o máximo possível até saltar e agarrá-la pela parte posterior. Mata-a por estrangulamento, com uma mordida no pescoço ou garganta.

Sua dieta consiste de grandes mamíferos como porcos, cervos, antílopes e búfalos, podendo consumir até 40 kg de carne de uma só vez. A área territorial de um Tigre siberiano pode ser de até 4.000 km² geralmente marcados com fezes e urina, o que evita lutas. Quando estas acontecem por invasão de território, o invasor pode ser morto pelo dono deste.

Exceto durante a corte, os tigres são solitários e as fêmeas vivem com seus filhotes. Ao contrário do que se pensa, os tigres não são antisociais. O período de gestação é de 106 dias, com o nascimento de 2 a 3 filhotes que pesam até 16 kg e são assistidos pela mãe até seis meses de idade. Deste período em diante, começam a viajar com a mãe onde são ensinados à caçar, e com onze meses são capazes de pegar sua própria presa sem a ajuda da mãe, porém só separam-se para conquistar seu território com dois anos de idade, próximo à sua maturidade sexual, que é de 3 a 4 anos para as fêmeas e de 4 a 5 anos para os machos.

O tigre, um dos mais eficientes e bem sucedidos predadores de todos os tempos, simplesmente não consegue competir com a exploração humana sem ajuda. O declínio deve-se à perda de habitat e à caça predatória. São caçados para comércio ilegal de peles, seus ossos e órgãos são usados na medicina tradicional do oriente, mas sem comprovação científica.

Em 1972, o Tigre, foi listado pelo CITES como espécie ameaçada de extinção, exigindo medidas de proteção para tentar diminuir o declínio da espécie. Embora em alguns países seja ilegal a matança e o comércio desta espécie, ainda há atividades ilegais, mesmo assim a destruição de seu habitat e a expansão humana em florestas elimina o seu alimento, o que faz com que ele invada áreas agrícolas e seja morto. A maior parte está restrita em parques e zoológicos, que possuem programas de reprodução com sucesso.

O Tigre é o maior e mais forte de todos os felinos do mundo. Nenhum outro combina tamanho, força e graça como ele, e ironicamente este grande animal provavelmente será o primeiro dos grandes felinos a se tornar extinto se não houver uma conscientização acerca da preservação de seu ambiente e do controle da caça predatória.

Fonte: FUNDAÇÃO PARQUE ZOOLÓGICO DE SÃO PAULO


Hunting

Tigers live alone and aggressively scent-mark large territories to keep their rivals away. They are powerful hunters that travel many miles to find prey, such as elk and wild boar, on nocturnal hunts. Tigers use their distinctive coats as camouflage (no two have exactly the same stripes) and hunt by stealth. They lie in wait and creep close enough to attack their victims with a quick spring and a fatal pounce. A hungry tiger can eat as much as 60 pounds in one night, though they usually eat less.

Despite their fearsome reputation, most tigers avoid humans however, a few do become dangerous maneaters. These animals are often sick and unable to hunt normally, or live in areas where their traditional prey has vanished.


Tigre siberiano

O tigre siberiano (Panthera tigris altaica), tamén coñecido como tigre de Amur, é unha subespecie de tigre que habita principalmente nos bosques de folla perenne do extremo sueste de Siberia e a fronteira entre Rusia e China marcada polo río Amur.

No 2005, estimábase unha poboación de tigre siberiano que oscilaba entre os 331 e os 393 individuos adultos e subadultos na rexión, cunha poboación en idade reprodutora de 250 tigres. O número destes félidos mantívose estábel por máis dunha década grazas a un intenso esforzo de conservación, mais estudos realizados após do 2005 indican que a poboación do territorio ruso está decaendo.

Por outra banda, o tigre siberiano é a meirande das subespecies de tigre, así como tamén o maior félido existente. [ 2 ]


Estado de conservación

I, Babirusa [CC BY-SA 3.0 (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/)]

Actualmente, el tigre siberiano está bajo riesgo de extinguirse. Históricamente, sus poblaciones han estado expuestas a diversas amenazas, principalmente derivadas de las actividades humanas. Una de las peores épocas para este felino fue en la década de 1930, ya que la cantidad de estos se redujo drásticamente.

En 1990, la UICN clasificó al Panthera tigris altaica en peligro crítico de extinción. Sin embargo, debido a que los riesgos a que ha estado expuesto están siendo controlados, existe un leve crecimiento de su población.

– Amenazas

Uno de los factores que inciden en el decrecimiento poblacional de esta subespecie es la deforestación y fragmentación de los ecosistemas donde vive. Sin embargo, la principal amenaza a corto plazo es la disminución de las presas unguladas que conforman la dieta del tigre siberiano.

La caza furtiva del jabalí y del ciervo, entre otras especies de animales, reduce significativamente las fuentes de alimentos. Esto origina, que el tigre siberiano ataque el ganado doméstico, ocasionando que el hombre mate al felino en defensa de sus animales de cría.

Así mismo, el agotamiento de las presas es particularmente importante para los tigres de Amur que viven en el Lejano Oriente ruso. Esto se debe a que en esa región existen las densidades de presas más bajas de todas las áreas donde se distribuye en felino.

Además, la escasez de las presas unguladas puede disminuir la proporción de las hembras activas reproductivamente, lo que retrasa la edad del primer apareamiento y, por ende, se reduce el tamaño de la camada. Estos factores afectan la viabilidad demográfica de las diversas poblaciones del tigre siberiano.

También, el hombre caza este felino con la intención de vender en el mercado algunos órganos de su cuerpo, que son utilizados en la medicina tradicional.

– Acciones

El Panthera tigris altaica se encuentra incluido en el Apéndice I de CITES, por lo cual su comercialización a nivel internacional está prohibida. En este sentido, todos los estados que integran el área donde habita este felino, en conjunto con las naciones donde existen mercados de consumo, han prohibido su comercio interno.

En el 2010, los gobiernos de China y Rusia firmaron un acuerdo, donde ambas partes se comprometían a reforzar y mejorar las áreas protegidas, ubicadas en la frontera de los países.

El Fondo Fénix y la Sociedad para la Conservación de la Vida Silvestre de Rusia, en cooperación con la Sociedad Zoológica de Londres, iniciaron un proyecto conjunto.

La finalidad del mismo es mejorar las acciones de protección del tigre siberiano en algunas áreas protegidas. Estas son la reserva natural Sikhote Alin, el Parque Nacional Zov Tigra y en la reserva natural Kedrovaya Pad.

Proyecto Tigre Siberiano

El Proyecto Tigre Siberiano, creado en 1992, estudia y recolecta datos sobre esta subespecie, con la finalidad de crear planes de conservación. Para esto, equipan a los tigres con collares de radio, permitiendo estudiar su estructura social, hábitos alimenticios, uso de la tierra y patrones de mortalidad.

Este proyecto ha dado grandes frutos, ya que, entre otros aspectos, ha apoyado en abordaje de los conflictos tigre-humano. Esto lo ha logrado gracias a la intervención oportuna del equipo de Respuesta de Tigres.


Índice

El Proyecto de Tigre Siberiano (Siberian Tiger Project), que ha operado en la reserva Sijote Alin desde 1992, concluyó que el macho más pesado (M-20) alcanzó los 205 kg, siendo el mayor peso que han podido verificar, aunque sobre la base de un número limitado de especímenes. [ 4 ] ​ Dale Miquelle, director de dicho programa, asegura que a pesar de las repetidas afirmaciones en la literatura popular de que el tigre de Amur es el más grande de la especie, sus mediciones realizadas a más de cincuenta ejemplares capturados sugieren que su tamaño corporal es similar al de los tigres indios. [ 5 ] ​ Un estudio reciente calculó un peso promedio sobre la base de ejemplares históricos de 215,3 kg para los machos y 137,5 kg para las hembras. Sin embargo, con ejemplares actuales se calculó un peso promedio de 176,4 kg para los machos y 117,9 kg para las hembras. Estos pesos son menores que los calculados para los ejemplares que habitan el subcontinente indio, por lo que estos datos sugieren que, en la actualidad, la subespecie tigre de Bengala alcanza mayores dimensiones. [ 6 ] ​ Las medidas morfológicas, tomadas por los científicos del Proyecto de Tigre Siberiano, establecen que la longitud promedio cabeza-cuerpo medida entre las curvas, es de 195 cm (con rango de 178 a 208) para los machos y 174 cm (rango de 167 a 182) para las hembras. La cola mide en promedio unos 99 cm en los machos y 91 cm en las hembras. El macho más largo («Maurice») midió 309 cm en longitud total (cola de 101 cm) y tenía una circunferencia de pecho de 127 cm). La hembra más larga («Maria Ivanovna») midió 270 cm en longitud total (cola de 88 cm) y tenía una circunferencia de pecho de 108 cm. Estas medidas muestran que el tigre de Amur actual es más largo que el tigre de Bengala. [ 7 ] ​ En 2012 se identificó a un gran macho llamado Luk que llegó a los 212 kg de peso, siendo el espécimen más pesado confirmado por científicos en la Reserva Natural de Komarov Ussuri. [ 8 ] ​

El macho más grande del que se tengan referencias confiables fue un ejemplar de 335 cm de largo total medido en línea recta (350 cm sobre las curvas del lomo), cazado en la base del río Sungari, Manchuria, en 1943. [ 9 ] ​ se han reportado casos de más de 300 kg. [ 10 ] ​ Sin embargo, según el Dr. Vratislav Mazák, no existía verificación científica en el campo, por lo que no se puede comprobar la veracidad de estos reportes. [ 11 ] ​ Un reporte habla de un tigre macho cazado en los montes Sijote-Alin en 1950, que pesó 384,8 kg se calculó que tendría una longitud total probable de 349 cm, pero esta última cifra es hipotética. El ejemplar más grande del Tigre de Amur salvaje del que se tienen referencias confiables corresponde a un macho llamado Circa que pesó unos 306,5 kg. Dicho ejemplar fue capturado en la región rusa de Ussuri. [ 12 ] ​ [ 13 ] ​ [ 14 ] ​ Según los Récords Mundiales Guinness, el tigre cautivo más pesado fue un macho llamado “Jaipur”, que midió 332 cm de largo total y pesó 423 kg, al final de su vida, en 1999, aunque era un tigre bastante obeso. Los tigres de Amur en particular tienden a acumular grasa, en especial si son castrados. [ 15 ] ​ [ 16 ] ​

En los meses fríos el pelo se torna más largo y espeso, creciendo hasta los 105 mm de longitud en algunas zonas, con el fin de protegerlo del gélido invierno.

Son capaces de alcanzar altas velocidades en cortas persecuciones sobre la fría nieve del bosque siberiano.

Dentro de la región rusa del Amur - Ussuri, los tigres de Amur se concentran en las zonas de Krai de Primorie y la parte meridional del Krai de Jabárovsk. Comparten la densa y húmeda taiga de la zona con otros grandes depredadores como los lobos, osos, glotones, linces y leopardos de la subespecie local (Panthera pardus orientalis), hoy en día muy amenazada, entre los que es el depredador dominante (junto a los osos pardos machos). De hecho, a excepción de los osos pardos más grandes, los tigres cazan ocasionalmente cualquiera de los animales anteriores. No obstante, las presas más comunes de este animal son ungulados, fundamentalmente jabalíes y grandes cérvidos como el sika japonés, el ciervo común y el alce aún no se conocen casos de personas muertas por tigres de Amur. Están amenazados por la calidad de su piel y sus huesos, que se venden en el mercado negro asiático.

Es la subespecie de tigre que vive más al norte y más al este, en los bosques de hoja perenne del extremo sureste de Rusia y la frontera entre Rusia y China. Originalmente también era la que se extendía más hacia el oeste y la única presente en Europa. [ 17 ] ​ A principios del siglo XX la subpoblación oriental, ya aislada de los escasos ejemplares que sobrevivían en su área de distribución occidental (en los bosques del sur del Caspio, Irán, Turquía y algunas zonas del Asia Central soviética), se extendía por Mongolia, Manchuria y Corea, hasta el oeste del Mar de Ojotsk, con una población aproximada de 7000 ejemplares, reduciéndose posteriormente su área de distribución debido a la presión humana. En tiempos históricos desapareció del lago Baikal, la mayor parte de Manchuria y la península de Corea. En la actualidad su estado es crítico, quedando una sola población, más o menos continua, en la región del río Amur y junto al mar de Japón, y al igual que el resto de los tigres, esta subespecie está protegida internacionalmente.

La población de tigres de Amur en Rusia permaneció relativamente estable hasta alrededor de 1990, cuando el hundimiento de la Unión Soviética y la crisis económica subsiguiente provocaron un brusco aumento de la caza furtiva. En 1992 comenzó un intenso programa de conservación, llevado a cabo por científicos de Rusia y otros países, conocido como Siberian Tiger Project (Proyecto Tigre Siberiano), con el fin de detener el declive de la población y hacerla crecer de nuevo. El programa ha tenido un cierto éxito, haciendo que, por ejemplo, la población localizada en la reserva de Sijote-Alin pasase de 250 ejemplares en 1992 a cerca de 350 en 2004. No obstante, muchas poblaciones se encuentran aisladas y cuentan con menos de 20 animales, lo que les hace víctimas de la consanguinidad. Un censo realizado en 2005 demostró que la población de tigres de Amur es de alrededor de 500 individuos: 334–417 adultos y 97–112 cachorros. En 2014 el Fondo Mundial para la Naturaleza estimó que la población total del tigre de Amur en la naturaleza era de alrededor de 400 individuos. [ 18 ] ​A principios de 2015 una tigresa y sus cachorros de aproximadamente un año y medio de edad fueron fotografiados en la provincia de Jilin en China a treinta kilómetros de la frontera rusa, lo cual es un indicativo de que se podría estar asentando una población en esa región. [ 19 ] ​ En 2016 durante un encuentro en la ciudad de Sochi entre las subcomisiones para la protección del ambiente de Rusia Y China fue emitido un comunicado en el que se indica que la población del tigre de Amur creció en un 10 a 15 % con respecto a 2005, llegando a los 523 a 540 ejemplares en estado salvaje en Rusia. [ 20 ] ​ Este es un buen indicador de que los programas conservacionistas iniciados en la década de 1990 por el gobierno ruso están funcionando. [ 21 ] ​

Lamentablemente, la caza furtiva no ha desaparecido hoy en día de la región, y todavía siguen muriendo varios tigres por culpa del hombre. Es el caso de varios cachorros que son atropellados cada año en la única carretera que cruza su territorio. [cita requerida]

Rusia e Irán han discutido la posibilidad de iniciar la reintroducción del tigre en el norte del país.

Igualmente se están considerando áreas de Uzbekistán y Kazajistán para reintroducir la subespecie en puntos de su área de distribución original en Asia Central [ 22 ] ​ [ 23 ] ​

En 2013 un equipo de científicos surcoreanos liderados por Jong Bhak del Instituto de Genómica Personal de Suwon lograron descifrar el genoma del tigre de Amur y lo compararon con el de otras subespecies de tigre como el indio así como con otros felinos como los leones africanos y los leopardos, con el propósito de entender las distinciones que componen a las diversas especies de grandes félidos así como para contribuir a preservar la limitada diversidad genética de estos grandes depredadores en su entorno natural [ 24 ] ​

En 2015 el Gobierno ruso aprobó la creación del parque nacional Bikin, en la provincia de Primorie. Conocidos como “el Amazonas de Rusia”, los bosques de la cuenca del río Bikin son la mayor área intacta de bosques mixtos de todo el hemisferio norte. El nuevo parque protege más de 1,16 millones de hectáreas de bosques –una superficie mayor que Navarra- que ya en 2010 fueron declarados Patrimonio de la Humanidad de la UNESCO, y son el hábitat del 10% de la población actual del tigre de Amur. [ 25 ] ​

En 2017 un estudio en línea publicado en la revista Biological Conservation propone la reintoduccion del tigre de Amur en dos localidades de Kazajistán, los cuales son el delta del río Ili y la costa adyacente sur del lago Balkhash. Se identificaron alrededor de 7000 kilómetros cuadrados de hábitat adecuado para estos félidos que cuentan con suficientes animales de presa (ciervos y jabalíes) como para albergar una población de entre 64 y 98 tigres dentro de 50 años si se introducen 40 a 55 tigres. [ 26 ] ​

El tigre preside el escudo oficial de la región de Primorski (Rusia), aparece también en el de Jabárovsk, en el de la ciudad de Vladivostok y en el de la ciudad siberiana de Irkutsk. También aparece en el escudo del equipo de fútbol profesional ruso FC Luch-Energía Vladivostok. Hodori, la mascota de los Juegos Olímpicos de Seúl (1988), fue un tigre de amur.


Video: सइबरयन टइगर vs बड ऊदबलव. Who would win. Facts and information in hindi


Vorige Artikel

Gronderwing deur die wet

Volgende Artikel

Flowers Expo - uitstalling van ontdekkings