Gerimpelde roos


Die gerimpelde roos

Die gerimpelde roos is 'n spesie met 'n regop bosagtige gewoonte inheems in Asië, China, Japan, Korea wat 'n hoogte van sestig sentimeter kan bereik. Dit vind ook verspreiding in Europa en Noord-Amerika waar dit veral gekweek word vir ornamentele en dekoratiewe doeleindes. Die gerimpelde roos het 'n ronde vorm en groen blare met are en in werklikheid kreukels; hulle word op hul beurt gevorm deur 'n groep van vyf tot nege kleiner langwerpige blare met 'n getande omtrek wat baie ruhede op hul oppervlak het, gedurende die herfsseisoen kry hierdie blare baie mooi kleure. Hierdie plant het baie dorings op blare en takke wat nie meer jonk is nie. Die blomme van die gerimpelde roos hulle is redelik groot, hulle word alleen gebore of in groepe, hulle is wit van kleur en het 'n baie fyn geur. Die meeldrade is net geel van kleur. Die vrugte van hierdie plant is klein ronde bessies met helderrooi kleur. Van die kruising van hierdie roos met ander spesies is daar baie basters met verskillende en pragtige kleure gebore, sommige name kan wees: Blanc Double de Coubert, Nyveldt's White, Thérèse Bugnet, Scabrosa, F.J. Grootendorst, Hansa ens.


Omgewing en blootstelling

Die rugosa-roos is maklik om te verbou, want dit is baie robuust, dit weerstaan ​​baie koue seisoene, winderige en besoedelde omgewings, maar ook tipiese rose soos roes. Dit hou van helder gebiede en benodig 'n paar uur son per dag, maar dit weerstaan ​​baie goed en ontwikkel ook op skaduwee. Soos reeds genoem, dra die gerimpelde roos selfs baie lae temperature, maar in die winter sal dit wenslik wees om die wortels te deklaag om dit teen moontlike ryp te beskerm.


Grond

Die rugosa-roos is nie baie veeleisend met betrekking tot die tipe grond nie; dit kan weerstaan ​​en groei selfs in arm en droë grond; dit verkies egter 'n grond wat ryk is aan organiese stowwe, moontlik 'n bietjie suur, eerder diep en goed gedreineer. As u grond vir die gerimpelde roos koop, is dit goed om 'n turf te kies wat met humus of mis verryk is. Let altyd daarop dat die hoeveelheid mis nie oorskry word nie, want dit kan die plant verbrand. As u besluit om hierdie roos in 'n pot te kweek, is dit goed om 'n laag van ongeveer 8 cm uitgebreide klei op die bodem van die pot te plaas om waterstagnasie te voorkom wat kan lei tot skimmel en in die ernstigste gevalle tot wortelvrot. met die gevolglike dood van die plant.


Plant en verpotten

Aangesien dit 'n baie kragtige plant is en wortels het wat genoeg ruimte benodig om te ontwikkel, is die rugosa-roos nie geskik om in potte te groei nie, maar as u besluit om die plant in 'n pot te laat groei, moet u die regte ruimte bied vir die ontwikkeling van die apparaat radikaal.

Die plant word gedurende die lente- of herfsseisoen gedoen; Voordat die rose geplant word, moet die grond met mis en blaargrond op die bodem bewerk word.


Gieter

Die gerimpelde roos vrees vir waterstagnasie, daarom sal dit raadsaam wees om die grond weer nat te maak wanneer dit heeltemal opgedroog het. Die water moet ongeveer elke vyftien tot twintig dae toegedien word; in die geval van swaar reën, moet die waterinname natuurlik verminder word soos in die winterseisoen. Alhoewel dit nie geskik is vir hierdie soort roos nie, kan potbewerking gedoen word, maar in hierdie geval sal ons die frekwensie van water moet verhoog en die grond elke twee of drie jaar moet verander.


Bemesting

Aan die begin van die lente sal die vegetatiewe herbegin plaasvind, dus moet daar elke maand toegedien word met 'n kunsmis wat veral ryk is aan stikstof en kalium wat die ontwikkeling van nuwe lote bevorder; hierdie kunsmis sal van die vloeibare tipe wees en met die besproeiingswater gemeng word. Teen die einde van die winter moet volwasse mis aan die basis van die plant gevoeg word.


Voortplanting

Soos ander rose, het rugosa ook verskillende vermenigvuldigingstegnieke: deur steggies, deur uitlopers, deur ent en mikropropagasie.

Die vermeerdering met steggies word beslis die meeste gebruik, aangesien dit toelaat dat nuwe plante heeltemal identies aan die moederplant is; dit kan verdeel word in houtagtige of apikale sny, afhangende van die deel van die plant wat gebruik word vir voortplanting. Alle rose-voortplantingstegnieke word baie goed uiteengesit in die afdeling "tuin" in die afdeling "rose".


Snoei

Soos ons in die vorige paragrawe verduidelik het, het hierdie soort roos 'n baie sterk ontwikkeling gedurende die lenteseisoen, daarom kan dit gesnoei word om die oormatige groei daarvan te bevat.


Blomme

Die rugosa-roos blom van Junie tot Desember. Die blomme kan afsonderlik of in groepe ontwikkel; hulle is wit met liggeel vorms en kan tot nege sentimeter in deursnee wees. Hulle het die kenmerk dat hulle 'n baie soet en fyn geur het. Baie basters is van die hoofspesies gemaak, met baie uiteenlopende en besonder mooi kleure.


Siektes en parasiete

Soos rose in die algemeen, word gekreukelde rose veral aangeval deur siektes, parasiete en swamme. Voorkomende behandelings met plaagdoders en swamdoderprodukte kan uitgevoer word. Lees die gedeelte "rose-siektes van rose" aandagtig deur in die "tuin" -afdeling om meer te wete te kom.


Uitverkoping

Op die mark, in kwekerye en in gespesialiseerde winkels, kan u die gekreukelde roos kies wat u die beste hou en die groot aantal basters met pragtige kleure bewonder. Hierdie roos is maklik om te verbou en benodig min spesifieke versorging.


Verskeidenheid

Die gerimpelde roos het baie soorte, nou sal ons u van sommige daarvan vertel. Rosa rugosa alba: hierdie variëteit is inheems aan China en word hoofsaaklik gebruik om blombeddings, tuine, paaie, ens. Te versier. Dit is baie bestand teen verskillende weer en is maklik om te groei, aangesien dit nie spesiale en moeilike versorging benodig nie. Dit het 'n struikgewas en kan 'n hoogte van sestig sentimeter bereik. Dit word verkies om sonnig te groei, maar kan ook in die skaduwee groei. Dit benodig nie spesifieke soorte grond nie. Dit het groen blare gemerk en gedurende die lente-somer-seisoen produseer dit ligte wit-pienk blomme, terwyl dit in die herfs rooi-oranje vrugte afgee.

Rosa rugosa scabrosa: dit is 'n variëteit met blare met baie are, baie mooi blomme wat van die lente tot die somer geblom het en baie kleurvolle wintervrugte wat uitstekend is om konfyt te maak. Dit verkies die verbouing in volle son en 'n baie goed gedreineerde grond wat effens kleierig of kalkagtig is. Die blomme het 'n aangename geur. Rosa rugosa hansa: dit is die algemeenste baster van die rugosa-roos. Die blomme van hierdie variëteit het 'n rooi-fuchsia-kleur en het 'n baie besonderse geur. Die hansa-roos kan aansienlike hoogtes van 'n paar meter bereik en is baie bestand teen die aanval van siektes.

Rosa rugosa belle poitevine: dit is 'n baster van die hoofsoort, dit het redelik groot pienk blomme met kroesblare en 'n sterk geur. Dit kan 'n hoogte van agt meter bereik. Dit het donkergroen blare, bosagtige gewoontes, weerstaan ​​arm grond en skaduryke gebiede, selfs al verkies dit om in die lig gekweek te word.

Rosa rugosa Amélie Gravereaux: Dit is 'n variëteit wat groot blomme van 'n rooi-fuchsia-kleur met 'n fyn geur uitstraal. Dit het 'n struikgewas en kan ook in semi-skaduryke gebiede ontwikkel.

Rosa rugosa Sir Thomas Lipton: Hierdie variëteit bevat dubbele blomme van medium grootte en wit kleur met geel vorms. Dit het 'n medium sterk ontwikkeling en herhaal blom.

Rosa rugosa Wasagaming: het pers pienk blomme wat gedurende die somer blom, het 'n baie sterk geur. Dit is 'n variëteit wat hoofsaaklik gebruik word om heinings te bou, dit is baie bestand teen koue. Dit bereik groot groottes.

Rosa rugosa Rugelda: dit is besonder bestand teen siektes. Dit ontwikkel fyn-geurige geel-oranje blomme. Dit het blink blare van 'n taamlik donkergroen kleur.

Rosa rugosa rubra: lewer groot, eensame blomme met 'n ligte geur. Dit is 'n baie siektebestande variëteit, oorspronklik van Japan. Dit kan skaduryke plekke verdra.

Robusta rugosa rose: ontwikkel eensame, pragtige dieprooi blomme. Dit is baie geskik vir die bou van 'n baie stewige heining.

Rosa rugosa romantiese wegloper: dit het 'n bosagtige gewoonte wat 'n goeie grootte kan bereik, dit is 'n baie robuuste variëteit wat baie blomme van 'n blou-pienk kleur oplewer.

Rosa rugosa Linda Campbell: dit is 'n verskeidenheid wat geskik is vir die vorming van heinings, dit produseer rooi blomme met 'n aangename, nie besonder intense geur nie.

Rosa rugosa foxi-sypaadjie: die blomme van hierdie baster is pienk en het 'n intense parfuum; die blare is ondeursigtig, dit blom gedurende die somer- en herfsseisoen.

Rosa rugosa Blanc Double de Coubert: lewer baie dubbele wit blomme met geel meeldrade, het 'n bosagtige gewoonte en is baie bestand teen siektes.

Rosa rugosa FJ grootendorst: hierdie variëteit is baie besonders omdat dit klein blommetjies ontwikkel wat in trosse versamel is, hulle het 'n rooi-fuchsia-kleur met 'n fyn geur. Dit kan maklik in potte gekweek word en is nie besonder geneig tot siektes nie. Dit kan ook op 'n matige skaduwee geplaas word.

Rosa rugosa Fimbriata: die blomme van hierdie baster het 'n baie ligte pienk kleur en 'n sterk geur, hulle is klein en die laaste gedeelte van die blomblare is nie eenvormig nie.

Rosa rugosa grootendorst Supreme: ontwikkel pragtige donkerrooi-bordeaux blomme met 'n sterk geur; hulle is klein en kom in trosse bymekaar. Dit het 'n bos gewoonte en 'n kragtige ontwikkeling. Die blare is baie mooi.

Rosa rugosa gestreepte rugosa moore: het rooi blomblare gevlek met wit met 'n ligte geur. Dit blom gedurende die somer en ontwikkel groot blomme. Die blare is blink.

Rosa rugosa mev. Pike Doreen: die blomme ontwikkel in 'n roset en is groot, het 'n fyn pienk kleur en 'n sterk geur. Dit het 'n ruie gewoonte.


Rosa rugosa: nuuskierigheid

Rosa rugosa-bessies is eetbaar en baie nuttig om konfyt of likeurs voor te berei, maar ook ander geregte, byvoorbeeld 'n puree met hierdie vrugte is aan koningin Victoria voorgesit.



Vriende in die tuin

  • Wie is ons
    • Wat ons voorstel
    • Wat maak ons
    • Waar ons is
    • Ons statuut
    • Ons geskiedenis
    • Ons maandelikse vergaderings Privaatheids- en koekiebeleid
  • Hoe om te word
    maat
  • Ons nuus
  • Ons vennote
    • Die tuine
      van ons lede
    • Groen hervat
      van ons lede
  • Kontak Ons
  • Aanbevole webwerwe
  • werfkaart

Die roos

Daar opgestaan ​​het dit word die meeste gebruik as 'n heining vir die skoonheid van sy blomme en sy geur. Verder is dit beter om in die tuin in die grond gekweek te word eerder as 'n potplant. Die behoeftes daarvan verskil volgens die variëteit, maar oor die algemeen het die roos 'n sonnige tot halfskaduwe blootstelling, skaars water en 'n periodieke bemesting van die grond nodig. Die roosvariëteite wat veral bekend is vir die geur van hul blom, is die Rosa Rugosa en die Portland Rose.

Die gerimpelde roos is nogal 'n heining kouebestand, en moet nie op 'n te sonnige plek in die tuin geplaas word nie. Sy blomme versprei 'n fyn geur en het kleure wat wissel van wit tot pienk tot pers, maar hulle blom van Mei-Junie tot 'n paar maande. Die roos wat aan die hertogin van Portland opgedra is, is miskien die absolute geuriger verskeidenheid. 'N Baie spesiale heining vir u tuin, wat ook die voordeel het dat dit die hele jaar deur blom: dit moet egter noukeurig versorg word deur 'n meer ervare tuinier.


Rosa rugosa - tuin

Die Rose word beskou as die koningin van blomme.
Dit is 'n plant wat ongeveer bevat 150 spesies, talle variëteite met oneindige basters en kultivars (elke jaar word honderde nuwe variëteite regoor die wêreld geskep), inheems in Europa en Asië, wissel in hoogte van 20 cm tot 'n paar meter, sluit in bosagtige, sarmentose, klimspesies, kruipende, struike en klein of groot blombome, in trosse, pluimvee of eensame, eenvoudige of dubbele, achene vrugte conutenuti in 'n vals vrug (roosbottel) is die spontane spesies in Italië meer as dertig waarvan ons die R. canina la meer algemeen onthou.

Rose kan in vyf groot groepe verdeel word:
1. Antieke rose (bv. R. Moschata, R. Bourbon, R. Gallica, R. Muscosa, R. Chinensis.)
2. Moderne rose (bv. Floribunda Roses, Hybrid Tea, Engelse Roses.)
3. Klimrose
4. Gerimpelde rose
5. Wilde rose (botanies)

By die tuin van die Engele is hulle teenwoordig:

Rosa "Serenella":Lilliputian-roos opgelei as boompie produseer klein suurlemoengeel blommetjies, nie geparfumeer nie. Sagte blare.
Die groep Lilliputian-rose, ook bekend as mini-rose of miniatuurrose, bevat rustieke bladwisselende struike, met aansienlik kleiner blare en blomme.
Lilliputian-rose is in die negentiende eeu geskep, vanaf die minimum Rosa chinensis.

Pienk "Wall Street": dit het 'n groot en mooi gevormde blom met warm skakerings van die dubbele kleur van die kroonblare, aan die buitekant intense geel en oranje-rooi binne. Geurige blomme.
Die plant is baie kragtig met blink blare, bladwisselend en baie herblomend. Die herblom duur voort tot die laat herfs wanneer die onderste insolasie die kleure nog lewendiger maak.
Hoogte cm. 80/100.

Rosa Ysberg: spierwit pienk, die ogies is elegant en die blomme is dubbel en geurig. Baie herblom tot die winter. Kragtige plant, met bladwisselende blare, bestand teen siektes. Hoogte cm. 70/90.
Engelse roos "Pat Austin": baie herbloeiende Engelse roos lewer groot, diep kelkblomme met 'n sterk geur, helder koperoranje aan die een kant van die blomblare en kopergeel aan die agterkant van die blomblare. Dit vorm 'n bos van ongeveer 120 cm hoog.
Rosa Mirato: kompakte struik wat 50-60 cm hoog word. Sagte blare, helder donkergroen. Baie herblom van Mei tot Desember. Intense pienk blom, semi-dubbel, 5 cm in deursnee. Selfreinigende kultivar, dit wil sê, dit verloor natuurlik sy verbleikte blomme.

Pienk Primrose(Wierookroos): behoort tot die Pimpinellifoliae-groep en is 'n botaniese spesie inheems in Sentraal-Asië, wat 'n eeu gelede in 1910 in Europa bekendgestel is.
Dit lewer 'n kragtige bos van ongeveer twee meter in hoogte en deursnee.
Dit het baie netelige takke wat van rooi na bruin verander. die blare is baie klein.
Die blomme is eenvoudig, met liggeel blomblare wat baie lig is en op die geringste briesie beweeg hulle soos vlindervlerke. Die vrugte is klein en rooierig.
Dit het 'n baie besondere kenmerk: op reënerige dae en op sekere tye van die dag gee die blare 'n intense geur van wierook wat in vogtige weer in die lug versprei.
Dit is 'n siektebestande en baie rustieke plant
Klimroos Banksiae "Alba Plena" Immergroen klimroos, van merkwaardige lewenskrag. Die blare is liggroen en volop, die stingels doringloos en sag. Die intense blom duur maksimum anderhalf maand, gewoonlik in April en Mei, die blomme is klein - dubbel, roset, wit
Dit kan 9 meter hoog word, dus is dit baie geskik om afdakke, gazebo's en pergola's te bedek.

Klim Rose "Arthur Bell'Klimroos, geel blom, geurig.

Klimroos "Claire Matin'Noisette bladwisselende klimmer.
Noisette is 'n familie van rose wat afkom van die kruising tussen 'n Ou Blush Chinese roos en 'n Muscat-roos. Baie klanke kan uitstekend as klimmers gebruik word.
Hierdie gesin word gekenmerk deur die elegansie van die vorms en die herblom in sommige gevalle regtig wonderlik.
Die "Claire Matin" produseer trosse klein geurige blommetjies, ligpienk wat geneig is tot salm. Bloei is aaneenlopend.
Dit word 3 meter hoog.

Rosa X Chinensis "Mutabilis": die oorsprong van Rosa chinensis 'Mutabilis' is feitlik onbekend. Die enigste sekerheid is dat dit aan die Switserse kwekery Henri Corrévon geskenk is deur die Borromeo-familie, eienaar van Isola Bella aan die Lago Maggiore, en dit is nou seker dat dit was in die 18de eeu in Europa bekendgestel.
Dit het 'n struikgewas en vorm 'n bos met redelik regop stamme wat redelik groot dorings dra en kan 2-2,5 meter hoog word.
Dit produseer baie sierlike blomme, met 5 blomblare wat goed van mekaar geleë is, in trosse op die takke van die takke gedra, effens golwend en met eenvoudige kroontjies, waarvan die besonderheid skitterend is volgens die verskillende stadia van die blom: hulle kom donker voor rooi ogies en so meer wat oopgaan, neem verskillende kleure aan. Aanvanklik oranje, dan koperpienk en uiteindelik bloedrooi, met 'n middel vol groot en goue meeldrade.
Bloei is baie lang in die seisoen en hou aan, dit hou op, soos by alle rose, is dit in die warmste somerperiode.
Die blare ondergaan ook kleurveranderings namate hulle volwasse word. Aanvanklik is dit bloedrooi van kleur en word dan meer brons totdat dit 'n donkergroen kleur kry.
Die blare is halfhoudend.

Rosa Rugosadit is 'n spesie met 'n regop bosagtige gewoonte van 1 tot 2 meter, min vertakking, dit vorm uitgebreide takke met die ondergrondse lote.
Dit het blare wat bestaan ​​uit 5-9 langwerpige, baie gegolfde pamflette (vandaar die naam "gekreukel"). Die takke is baie netelig, met enkelvoudige dorings.
Die blomme is geurig, pers van kleur. Bloei gaan dwarsdeur die somer voort, sodat ons die reeds ryp bessie op dieselfde tak langs die blom wat pas geblom het, kan vind.
Soos met ander roos spesies, het hierdie een ook talle variëteite.

By die tuin is daar ook die Rosa Rugosa “Alba"Met wit blomme.

Rose is nie baie veeleisend vir die grond nie, en daar is getoon dat hulle selfs in ongunstige toestande kan ontwikkel vir 'n optimale resultaat, maar dit is raadsaam om hierdie plante in 'n goeie plant te plant. grond lig, ryk aan organiese materiaal en goed gedreineer, met 'n pH naby 6,5 (sub-suur).
Die land vir die plantasie moet 'nuut' wees wat vir die verbouing van rose suiwer is.
Dit is omdat rosaceae die grond moeg maak omdat die wortels van hierdie plante gifstowwe in die grond laat wat voorkom dat ander rose ontwikkel. As u rose op dieselfde plek wil plant, is dit raadsaam om die grond vir ten minste 30 cm diepte rondom die nuwe plante te verander.
Voordat u dit plant, is dit goed om die grond te bewerk en met organiese materiaal te verryk.
As die grond baie swaar en kleierig is, kan dit tydens die plant verbeter word deur 'n klein hoeveelheid sand en 'n goeie gebalanseerde universele grond by te voeg.
Wanneer u die ideale posisie vir die rose kies, moet u onthou dat die meeste roostuine dit verkies sonnige plekke, wat minstens ses uur per dag direkte sonlig ontvang in streke met baie warm klimaat, is dit raadsaam om 'n plek in die tuin te kies wat laatmiddag skaduwee geniet.
Oor die jare ontwikkel rose 'n goeie wortelstelsel, diep en goed vertak. Dit stel ons in staat om dit van Maart tot September sporadies nat te lei, net in die geval van lang droogtetye.
Daar snoei dit is die belangrikste bewerking vir die toekomstige lewe van hierdie plante, sowel as vir blom. As dit goed gedoen is, korrigeer dit die vorm, stimuleer dit die plantegroei en beïnvloed dit die blom.
Dit word uitgevoer deur al die suiers wat onder die ent ontkiem en die roos verswak, uit te skakel, al die droë of beskadigde takke en die oue word gesny. In die algemeen moet drie tot vier ogies op die swakker takke en vyf tot ses ogies op die sterkste takke gelaat word. Snoei altyd in ooreenstemming met die ogies na buite met 'n effens skuins snit.
Snoei moet in die wintermaande gedoen word voordat die plant weer begin begroei het. Die beste tyd is die periode van 2-3 weke voor die vegetatiewe herbegin, dit is van 15-20 Januarie tot 15-20 Maart, afhangend van die breedtegraad, die blootstelling en die hoogte wat u nooit moet snoei gedurende die maande van intense koue nie.
By die plant moet alle rose, ongeag hul familie, 20-30 cm van die grond af gesnoei word. Die volgende jaar sal die snoei afhang van die gesin waaraan hulle behoort.

Snoei van die rose in die tuin:
Die opkomende rose
(Rosa Mirato, Rosa "Pat Austin", Rosa Iceberg, Rosa "Wall Street”) Kan in Februarie-Maart gesnoei word, as die intense ryp nou verby is. Ook hier geld die algemene beginsels van die verwydering van dooie takke, beskadigde of dun takke. Gewoonlik is 4-5 gesonde takke oor, soms selfs 7, afhangend van die plant, en probeer om die bos 'n harmonieuse, vergrote vorm te gee, soos 'n hand met die vingers na bo.
Verwyder net die verdorde blomme in die somer. Verkort die verdorde takke met 10-15 cm, sny altyd op tot die eerste "volledige" blaar, die eerste met 5 blare!
Benewens die snoei van die winter, word die verdorde blomme in die somer verwyder deur die stam 3-4 blare onder die blomme self te verkort, dit bevoordeel die uitstoot van nuwe blomlote en voorkom dat die plant energie verspil vir die vorming van bessies.

Die klimrose wat nie weer blom nie(Banksiae "Alba Plena ) moet aan die einde van die blom in Mei-Junie gesnoei word en aan die einde van die winter word die sytakkies verkort tot 'n lengte van ongeveer 10-15 cm, om die plant dikker te hou.
Snoei word gebruik om die sterk krag van hierdie klimmer te bevat, dus as dit in 'n situasie geplaas word waar dit vrylik kan ontwikkel, verg dit min ingrypings: verwyder die oudste takke.
Herblomende klimrose ("Arthur Bell", "Claire Matin") het 'n kragtige snoei van die sytakke nodig, wat 3-5 knoppies per tak agterlaat. Die hooftakke moet in 'n boog gebuig word om die emissie van laterale blomtakke te bevorder. Ou hooftakke moet aan die basis gesny word om nuwe takke naby die wortels te laat groei.

Rosa X Chinensis "Mutabilis: dit word nooit drasties gesnoei nie, 'n lang snoeiwerk word uitgevoer en die oudste dele word uitgeskakel. Snoei is daarop gemik om die ontwikkeling van die struik te bevat.

Gerimpelde rose: aan die einde van die winter word 'n ligte snoei uitgevoer om oormatige groei te bevat en elke 2/3 jaar 'n meer drastiese vernuwingsnoei omdat dit geneig is om aan die onderkant 'n bietjie te stroop.

Bemesting: oor die algemeen word twee bemestingstowwe per jaar beoefen, in Februarie en in Junie met volwasse organiese kunsmis, of kunsmis met stadig vrystelling.

Baie groeiprobleme kan vermy word deur plante 'n voldoende omgewing te bied:
- sonnige blootstelling, ten minste ses uur sonskyn per dag vir die meeste roosbosse.
- regte besproeiing, om die grond vars, maar nie sag te hou nie, beter elke dag 'n bietjie water
- vermy die benatting van die blare om die vorms nie te bevoordeel nie; besproei dan aan die voet van die plant.
- misbemesting elke jaar, wat ook 'n relatiewe deklaag tot die plante verseker.
Om die verskillende probleme wat rose beskadig, te vereenvoudig, kan die verskillende oorsake gegroepeer word in: omgewingspatologieë, swamparasiete, skade deur insekte en diere.
Die omgewingsoorsakedit is 'n ongeskikte grond met 'n gebrek aan voedingselemente; dit veroorsaak 'n algemene agteruitgang van die Rosa-plant, met verskynsels van skaars blom en vergeling van die blare.
Volgens die tekort aan voedingstowwe kom hierdie simptome voor:
- tekorte aan Stikstof oorsaak: algemene verkleuring van die plant en meer uitgesproke blaarvergeling in die basale gebiede vertraag die plantegroei met skaars blom met verbleikte blomme.
- tekorte aan Fosfor manifesteer met: brons-violet kleur van die blare, swak groei en blomveranderings wat in S krom.
- tekorte aan Kalium: uitdroging aan die rand van die blare wat in 'n U kan krom, die blomme het min kleur en is klein in grootte.
- tekorte aan Magnesium dit lei tot vergeling van die basale blare in die omgewing van die sentrale rib en droog vinnig op en word vroegtydig los.
- tekorte aan Sokker dit kan lei tot ondeursigtigheid van die blare en vou afwaarts. Die laminaat droog hoofsaaklik aan die rande en aan die toppunt.
- tekorte aan Yster dit veroorsaak geleidelike vergeling van die toppunt na die onderkant van die plant met droog van die blare en geen of baie skaars blom.
Parasitiese probleme as gevolg van swamme

Een van die mees algemene probleme met rose is die verspreiding van swam- of kriptogamiese siektes, meer algemeen 'vorms' genoem as gevolg van die voorkoms van vrugte wat die aangevalle plant meestal bedek.
Hierdie patogene, as dit nie betyds beveg word nie, kan blomme en plante binne 'n kort tydjie vernietig.
Hulle word bevoordeel deur vogtige of reënerige klimaatsituasies, en meer ly Roses met voedingstekorte.
- Droëheid van die stingels, takke en skeure
Rooi-pers neergedrukte dele verskyn op die stingels en takke wat dan opdroog met 'n skeur in die bas.
Verdediging: die geveg is hoofsaaklik gebaseer op kriteria vir voorkoming, soos die vernietiging van die gedroogde dele tydens snoei en die noukeurige ontsmetting van die gebruikte gereedskap. Voorkomende chemiese behandelings met koperswamdoders of met sintetiese organiese preparate.
- Basale of kraagvrot
Die jong plante vertoon verbruining en verrotting op die vlak van die kraag. Die plant word eers geel en word dan vinnig droog.
Wortelvrot word verkies deur stagnasie van water in die grond as gevolg van oormatige besproeiing of slegte dreinering. Die eerste ding wat u moet doen om verrotting (beide wortel en kraag) te bekamp, ​​is om die grond gedeeltelik te vervang en 'n korrekte water te gee. As 'n swamaanval ondanks hierdie voorsorgmaatreëls steeds voorkom, is dit nodig om die toepaslike swamdoders wat op die mark beskikbaar is, te gebruik.
- Poeieragtige skimmel of wit mal
Wit viltvlekke kom op die blare, blom en toppunte van die takke voor. Die blomme gaan nie oop of verdor nie.
Verdediging: swael en dinocap (Bitertanol - bupirimate - fenarinol - propiconazolo - pirazafos - triforine) sien ook Coreopsis-gegewensblad
- Skimmel van blare en ogies
Op die blare en veral op die blomme kom asgrys vorms voor wat dan verrot. Die ogies bly toe en bedek deur 'n grys vorm totdat die ogie self opdroog. Die aanval op die blare vind gewoonlik plaas in die teenwoordigheid van baie reën of baie vogtige periodes. In die buitelug is die toestande ongunstiger vir die vorming van vorm.
Verdediging: dicarboxymide derivate (vinclozolin - procymidone - iprodione)
- Roes
Op die boonste gedeelte van die blaar is daar geel kolle en op die onderste gedeelte oranje pustules wat poeieragtig kan word. In die warmste maande van die jaar word hierdie pustules swart en die blare droog op en val af.
Gedurende die vegetatiewe periode of wanneer die roosknoppies uitbroei, word dit aanbeveel om behandelings uit te voer. Onthou egter dat hierdie produkte eers getoets moet word om te kyk of die rooskultivar wat behandel moet word nie sensitief is vir hierdie chemiese verbindings nie.
Verdediging: winterbehandelings moet met koperprodukte of met polisulfiede uitgevoer word. Vanaf die opening van die blomknoppe, is dit raadsaam om Bordeaux-mengsel of koperoksikloriede en ditiokarbamate toe te dien (laasgenoemde is ook nuttig teen korste). Sterolbiosinteseremmers (IBS), soos dodemorf, pencozanol, fenarimol, ens. Is baie effektief.
- Donsige skimmel
Op die boonste bladsy van die blare verskyn geel gedeeltes, terwyl op die onderste bladsy 'n wit vorm in ooreenstemming hiermee verskyn. Hierdie siekte word verkies deur hoë humiditeit en lentetemperature (temperature bo 10 ° C, optimale 18 ° C en nat plantegroei vir 'n paar uur)
Verdediging: dit is hoofsaaklik gebaseer op die gebruik van koper-gebaseerde produkte wat gebruik moet word wanneer die ontwikkelingstoestande van die swam voorkom, of Captano of Zineb. In baie kritieke periodes kan anti-peronosporiese produkte met sistemiese werking gebruik word (dit wil sê, dit kom in die weefsel en die limf sirkulasie om doeltreffender beskerming te verseker).
- Skurfte
Op die blare verskyn saamvloeiende swart of pers kolle. Die aangetaste blare verdroog en val vinnig en stroop die hele plant vinnig.
Verdediging: die chemiese stryd is gebaseer op die gebruik van bensimidasool, triforiene, chlorotalonil, mankoseb of maneb (behandelings elke 7 of 15 dae, afhangende van die erns van die saak).

Insekte of diereparasiete wat rose aantas

- Plantluise of luise
Dit is die mees gedugte kategorie van insekte, omdat dit benewens die direkte skade wat deur die aftrekking van limf en die oordrag van virale vorms, ook gekombineer word met die produksie van die onooglike heuningdauw met die roep van miere en die daaropvolgende vorming van "fumaggini" .
Hulle bedek al die jong dele van die plant en lei tot vinnige verwelking as gevolg van die aftrekking van sap.
Verdediging: daar is natuurlike roofdiere wat die verspreiding daarvan beheer, soos volwassenes en larwes van Coleoptera coccinellida, larwes van Diptera-hoverflies, Hymenoptera-parasiete, ens. Hul optrede is egter onvoldoende om hierdie plantluis binne draaglike vlakke van besmetting te hou. Dit is dus nodig om een ​​of meer behandelings met onkruiddodende preparate uit te voer: pirimikarb, acefate, piretriene, peritroïede.
- Tentredini en Larwes
Dit kan van verskillende soorte wees: van groen of geel ruspes of motlarwes tot volwasse insekte soos kewers. Hulle eet blare, blomme of knoppies.
- Witluise
Hulle suig die sap soos plantluise, is byna onbeweeglik en word beskerm deur wit of pienkgeel wasagtige skilde.
- Larwes van mynmotte
Dit is microlepidoptera-larwes wat die groen area van die blaar "ondermyn" wat die kutikula ongeskonde laat. Die blare verdor en val.
- Bladkopers
Sono farfalline succhiatrici che pungono foglie giovani o germogli, sui quali compaiono delle macchie chiare, marmorizzate e sfumate specialmente lungo le nervature e nella parte centrale della foglie ed insetti che saltellano. Gli organi colpiti presentano si accartocciano con colorazioni argenteo
Difesa: intervenire sulle rose con insetticidi specifici a base di Acefate, Piretro o Diazinone anche se il più delle volte non è opportuno trattare.

- Acari o Ragnetti rossi
Sono minuscoli ragni che provocano con le loro punture sulle foglie ingiallimenti che in seguito disseccano totalmente. Sono molto mobili e quando attaccano massicciamente la pianta producono anche piccole ragnatele. Foto
- Larve terricole e millepiedi
Appartengono a vari ordini di insetti da lepidotteri a coleotteri o elateridi. Danneggiano radici e parti basse delle piante.

Già nell'antichità la coltivazione della rosa era diffusissima, sia come piante ornamentali che per le proprietà officinali ed aromatiche con l'estrazione degli oli essenziali.
Come pianta medicinale si utilizzano oltre ai petali con proprietà astringenti, anche le foglie come antidiarroico, i fruttiricchi di vitamina C diuretici, sedativi, astringenti e vermifughi, i semi per l'azione antielmintica (in grado di eliminare svariati tipi di vermi o elminti, che possono infestare l'organismo, insediandosi come parassiti), e perfino le galle prodotte dagli insetti del genere Cynips ricche di tannini per le proprietà diuretiche e sudorifere.
In aromaterapia vengono attribuite all'olio di rosa proprietà afrodisiache, sedative, antidepressive, antidolorifiche, antisettiche, toniche del cuore, dello stomaco, del fegato, regolatrici del ciclo mestruale.
Le giovani foglie delle rose spontanee servono per la preparazione di un tè di rosa.

Il nome, secondo alcuni, deriverebbe dalla parola sanscrita vrad o vrod, che significa flessibile. Secondo altri, invece, il nome deriverebbe dalla parola celtica rhood o rhuud, che significa rosso
La famiglia delle Rosaceae comprende la maggior parte degli alberi da frutto più comuni: il melo, il pero, il ciliegio, il pesco, il susino, il mandorlo, il nespolo, il sorbo, l'albicocco, il cotogno


Rose rampicanti: l’antica Mermaid

Nella suddivisione delle rose in sottofamiglie (botaniche, antiche e moderne), quelle antiche meritano una menzione particolare per il profumo, la rusticità e lo sviluppo solitamente notevole. Ci sono infatti “liane” (come la Mermaid) che hanno crescite ragguardevoli anche fino a 10 metri, le rifiorenti che hanno una crescita moderata fino a 4 metri e fioriscono 2-3 volte all’anno, e le varietà a unica fioritura annuale, che sono la maggioranza.

Per avere un risultato ottimo occorre ponderare bene la scelta se si vuole ottenere, in termini di effetto visivo, e scegliere di conseguenza una rosa rampicante adeguata allo scopo.

Storia della Mermaid

La creazione di una varietà di rosa rampicante può avvenire sostanzialmente in due modi: ibridando due varietà di rose che per sviluppo, portamento e robustezza possono, all’occhio attento dell’ibridatore, generare una nuova varietà con caratteristiche migliorate a confronto dei genitori, o più comunemente per mutazione spontanea da una varietà di rosa a cespuglio già esistente.

La rosa rampicante 'Mermaid', creata da W. Paul, è di diretta derivazione dalla Rosa bracteata, cioè è stata ottenuta per ibridazione fra una R. bracteata e una rosa Tea di colore giallo, in Inghilterra nel 1917.

Il pittore Monet adorava questo fiore e aveva questa rosa piantata nel giardino della casa a Giverny. Con questa rosa possiamo creare barriere impenetrabili contro gli intrusi e contro gli animali selvatici.

Com'è fatta la Mermaid

La 'Mermaid' ha un portamento rampicante molto vigoroso tanto da attribuirle il termine di rampicante lianosa. Raggiunge in pochi anni la lunghezza di 10 metri e oltre per un’altezza di più di 9 metri. Ha foglie di colore verde lucido brillante leggermente allungate con internodi ben distanziati, presenta una invidiabile spinosità formata da una moltitudine di robuste spine di colore rossiccio molto incurvate che la rendono impenetrabile agli animali o intrusi. Il colore del fiore è giallo paglierino chiaro leggermente profumato a cinque petali, non produce bacche se non eccezionalmente.

Come coltivarla

Al contrario della maggior parte delle rose, questa rampicante antica tollera molto bene posizioni ombreggiate, non penalizzando affatto la fioritura che da inizio maggio è pressoché ininterrotta fino ai primi freddi.

Per le sue caratteristiche di robustezza ne possiamo ammirare esemplari anche in montagna dove cresce tranquillamente fino ai 700 metri di altitudine, mentre per la forma piatta del suo fiore si adatta bene anche a zone molto ventose in riva al mare.

Se si acquista un esemplare già notevolmente cresciuto, la pianta produrrà subito fiori in abbondanza. La messa dimora per piante in vaso può essere fatta tutto l’anno tranne nei mesi più caldi o più freddi. Una buona posizione, essendo una varietà che sopporta bene l’ombra, potrebbe essere a ridosso di un muro che la proteggerà nei periodi critici invernali.

Per chi invece preferisce acquistare piante a radice nuda, quindi molto più piccole, il procedimento per l’impianto è uguale a quello per le piante in vaso, ma il periodo ideale per la messa a dimora è novembre (dicembre per Centro e Sud Italia) oppure febbraio (anche gennaio sempre per Centro e Sud).

Per questa tipologia di rosaio occorre prestare attenzione all’irrigazione che deve essere costante e meticolosa, e il concime che non deve entrare assolutamente in contatto diretto con le radici, pena la bruciatura della pianta.

Non richiede potature costanti, ma solo sporadicamente alcuni tagli di rinnovo.

Malattie e parassiti

Molto rustica e resistente alle malattie, può solo soffrire al massimo di oidio. Buona tecnica agronomica è limitare al minimo l’uso di prodotti chimici. La prima regola è evitare stress alla pianta tenendola regolarmente irrigata e concimata una adeguata potatura e i trattamenti invernali a base di poltiglia bordolese e olio bianco da distribuire abbondantemente tutto intorno alla pianta aiuteranno a eliminare le spore dei funghi e le uova dei parassiti svernanti, mentre durante il periodo di vegetazione ci limiteremo a eseguire dei trattamenti curativi.

In collaborazione con Vivai Veimaro


Il caprifoglio

Una siepe di caprifoglio cresce rapidamente fino ai 5 metri e fiorisce a partire da Maggio-Giugnocon un profumo delicato e corolle che variano dal bianco al giallo al rosa pallido. Essendo una pianta rampicante si presta bene a formare delle siepi vicino a muri, graticci o cancelli dove possa appoggiarsi per ricevere dall'alto la luce: infatti mentre i rami hanno bisogno di molto sole, le radici e la parte bassa preferisce il riparo dell'ombra. Un altro utilizzo ideale del caprifoglio come siepe è in accompagnamento ad altre piante arbustive, un altro modo per dare sostegno ai suoi rami rampicanti.


Video: Wrinkled Rose Seeds


Vorige Artikel

Pietersielie: taal van blomme en plante

Volgende Artikel

Kersvader-aartappels: beskrywing en kenmerke van die variëteit